wtorek, 7 lipca 2009

Zaczynamy...29.05-01.06

Dobra, trzeba by jakos zacząć...no bo ile można czekać...
Przez te 4 dni udalo nam się przejechać jakies 1600 km, nie licząc mil morskich, których jest jakie 500km.


Wyświetl większą mapę

A więc zaczynamy...dawno, dawno temu....hihihi

Jedziemy dalej. Za nami Laxön i pierwsza noc w naszym domku na kołach. Noc na dziko. Mama mówi, że gdybym tylko nie budził się w nocy i spał do 9.00 byłoby idealnie, a tak…pobudka o 6.30.
Teraz jest 8.45 a my mamy za sobą śniadanie i spacer, strasznie szybko nam to tu idzie. Teraz jedziemy nad morze.
A wczoraj…Wielki rejs. Przeprawa promem to była boska decyzja. Nadrobiliśmy straszny kawał drogi. Patrząc na mapę jesteśmy powyżej Hardangerviddy…czyli coraz bliżej Lofotów. Prawie 20 godzin rejsu, ale nigdy nie pokonalibyśmy tego dystansu tak szybko. Tzn. ja bym może pokonał…ale Mama mówi, że nie…

Byłem królem promu, strasznie mi się podobało. Tylu ludzi w jednym miejscu, tyle kolorów, krzeseł, korytarzy, schodów i drzwi, w które, podczas nieuwagi rodziców się włazi. Wlazłem do samego kapitana - na pamiątkę dostałem kolorowe kredki. Tak często pojawiałem się w jego pokoju, że się chłop zlitował, hihihi, z resztą po co mu kredki? Było bosko, nigdy w zycu jeszcze nie widziałem tyle nowości na raz.

Droga z domku jakoś nam poszła, po drodze zatrzymaliśmy się na obiad w karczmie gdzie poznałem nowego kolegę – wypchanego barana – przytulankom nie było końca. A potem przed wypłynięciem szaleństwo na pokładzie i piątki z pasażerami, fajowo było.



Zapomniałbym o najlepszym – boskiej zabawie w kulkach, cudna rzecz. Kiepsko się chodzi, ale bawi bosko.






Potem noc w kajucie z Mamą na wąskim łóżku, za wąskim, ale daliśmy radę. A potem już tylko zielona Skandynawia. Powitała nas Szwecja i Nynäshamn. Strasznie zielony i ładny kraj…


Laxön to była taka mała wioska – Mama mówi, że taki ośrodek pracy twórczej…cokolwiek to znaczy. Śliczne czerwone domki z białymi okiennicami nad jeziorkiem w lesie. Ślicznie było – dużo biegania.

Teraz śpię, Mama pisze, a Tata prowadzi nasz PKS. Naszą białą ciężarówę…opanowaliśmy wszystko poza pozbywaniem się zużytej wody…jakoś musimy to wymyślić.

Kolejny przystanek za nami. Dziś już drugi tego dnia. Zatrzymujemy się na tyle często bym nie odczuł drogi, na tylko jednak krótko żeby posuwać się jakoś do przodu. Czasu mamy nie za dużo, a drogi kawałek przed nami. Pierwszy postój to wizyta nad jeziorkiem. Rodzice pili kawkę, potem wszyscy bawiliśmy się nad jeziorem. To było moje pierwsze takie bliskie spotkanie z wodą, to było również pierwsze bliskie spotkanie z wodą mojej pieluchy. Zamoczyło ją z drugiej strony, hihihi Zakochałem się w wodzie. Bosy, brudny z płaczem wróciłem do auta, bosy bo latałem po wodzie, brudny – bo utytłałem się cały w piachu, a z płaczem – no bo jak oni mnie mogli z tej wody takiego zakochanego wziąć?


Drugi postój to obiadek. Mama kupiła sobie breloczek z reniferem – jak ktoś ma takie zboczenie to cóż poradzić. A na obiad - kluski z mięsem i sosem przyprawione solidną porcją zabawy z wodą…efekt – mokre nogi, spodnie, skarpetki i buty. Wszystko suszy się teraz wokoło, a ja śpię, a my jedziemy dalej wzdłuż Zatoki Botnickiej.



Wieczór nad Zatoką Botnicką – muzyka, tańce, tyrolki. Troszkę wiało od morza, ale kaptur i czapka pomogły – było sympatycznie. Tatko tańczył ze mną do piosenek Maleńczuka, Mama pozjeżdżała na linie, a potem wszyscy szaleliśmy w piachu.

Rano mieliśmy troszkę kłopotów z alarmem. Zachowaliśmy się jak buraki. 6.00 rano a my budzimy całe pole namiotowe. Wył i wył i wył i nie umieliśmy go wyłączyć. Przepraszamy już nie będziemy. Pojechaliśmy sobie i już nie wrócimy.

Przegięcie z tym dniem. Tylko 2 krótkie postoje po godzince a reszta w trasie ku Arjeplog w Laponii. Droga czasem lepsza, czasem brak, czasem szuter, czasem wypasiona autostrada, ale fakt faktem – przejechaliśmy za dużo. Biedny jestem…nie mieliśmy wyjścia, ale i tak byłem biedny i dzielny. Ale za to po raz pierwszy w życiu widzieliśmy chodzące po drogach stadka reniferów. Pierwsze 3 stada przespałem, na ostatnie zareagowałem gromkim OOOOOOOOOO. Boskie stworki…ciekawe czy w pewnym momencie przestaną robić na mnie wrażenie.


ciąg dalszy...będzie :-)

czwartek, 18 czerwca 2009

Zdjęcia

Na razie zdjęcia...a za jaki czas reszta

poniedziałek, 15 czerwca 2009

Wróciliśmy


No i jestesmy,powoli pamietnik bedzie sie przepisywal, narazie wszyscy spia, tzn tata na kanapie, ja na ich lóżku, a mama szuka klapy od top boxa co go wiatr porwal w sina dal w Finlandii - to ten klopot :-(
Wrocilismy z mięsniami ze stali...hihihi
Bylismy na Lofotach, na Nordkappie i u Swietego...jestesmy boscy...ale teraz bohaterowie sa zmęczeni...dobranoc...cicho szaaaaaaaaa

piątek, 12 czerwca 2009

Wieloryby..


SUOMI

Jestesmy w Finlandii, same lasy wkoło i jeziora i proste drogi i nic więcej...Zielona ta Finlandia strasznie i zaowadziona :-) Jutro płyniemy do Estonii, jak nam się uda znalesć jakis prom który nas weźmie hihihi.
Skończyły się nam renifery i okolica przestała być skandynawska. Znaki ostrzegają przed łosiami, ale losie nam nie straszne...
Mamy maly klopot, ale jakos musimy go rozwiazac..musi sie udać...o klopocie po powrocie...bo o klopotach sie nie gada...jak sie mleko wylalo to je trzeba pocierać. teraz mama siedzi na necie i sciera...
Tak sie przyzwyczailem do jazdy autkiem, że poza nim nic mi sie nie podoba i wypuszczony na ląkę nad jeziorem wracam z placzem do auta...dziwny dzieciak ze mnie... ;-)
Tata wyzywa na wszystkie komary i meszki, Mamy i Mnie nie biorą...hihihi jak się ma ORh- to się spokojnie zyje, Tatko ma ORh+ i cierpi...to teoria Mamy, hihihih
Zmykam, pa,pa

sobota, 6 czerwca 2009

Kaszaloty...:-)

No więc udało się !!!! Widzielimy 3 wieloryby - kaszaloty. Bylimy 11 mil morskich od brzegu, tam gdzie jest głębokosc 700 metrów. wiało około 9 metrów na sekundę. Mamy zdjęcia i filmiki jakie udało nam się zrobić. Jakosć nie najlepsza, ale liczą się emocje jakie byly...na szczęscie tylko emocje, bo połowa rejsu wisiała za burtą, hihihi. Strasza rzecz...zabulic tyle kaski za rejs i umierac na pokladzie...hihih i nie widziec Wali'ego. Strasznie wieje, ciężko mi się nawet oddycha. takiemu małemu czlowiekowi to często ciężko w dziwnych momentach. Na statku pol rejsu przespalem, cwierc przeplakalem, a cwierc wpatrzony w tlum na pokladzie pogapilem sie wokolo, dobrze ze jestem fajny chlopaszek, to sie poznawalem ze wszystkimi po kolei i chyba mimo wszystko bylem grzeczy. Dzis w trakcie rejsu poznalem dwie studentki Martę i Zuzę - fajne kobitki ze Szczecina, są tu na wymianie od stycznia...pora im wracac do domu.
Tata sie smieje, ze jestem z norweskiej krwii..wygladam zupelnie jak masa tych norweskich blondaskow biegająych po nocy po polu namiotowym.
Tu już inne tereny niz na Lofotach o ktorych marzyl tata. Lofoty byly piekne wyspiarskie ze swoimi magicznymi czerwonymi domkami na palach, a tu lasy wkolo i wybrzeże. Gdyby nie ostry wiatr i biale gory gdzies daleko mozna by pomyslec ze to Adriatyk...
Jutro kierujemy sie na Nordkapp, nie wiem czy sie uda, bo kilometrow sporo, a rodzice oszczedzaja mnie i nie musze caly dzien siedziec w foteliku samochodowym jak gluper, robia mi czesto postoje na kawke i na zbieranie kamieni, co kocham nad zycie...no ale bylo nie bylo jeszcze kawal drogi przed nami.
teraz ganiam z tatą po polu, a mama klika, nie przeklika wszystkiego co napisala, bo to masa pisania, ale chociaz na dzis bedzie. jest 18.50 wokól slonko jak o 11 rano, morze się skrzy, żyć nie umierać, pięknie jest wkolo, slicznie i cudnie byle tak dalej, zmykamy pa,pa,pa

piątek, 5 czerwca 2009

Andenes

Jestemy w Andenes, jutro płyniemy zobaczyć wieloryby, oby nam się udało. Jak narazie droga idzie nam super, autko odpukać cisnie do góry bez problemów, jedyne to renifery i łosie na drodze. Stajemy często na dzika i budzi nas albo szum fal albo krzyki mew. Mam się dobrze, szybko się aklimatyzuję i jedyne czego mi potrzeba to mama i tata i mleczko. Szczegółowa relacja będzie po powrocie, bo w tak krótkim czasie to się nie da. Pamiętnik się pisze, trzeba go będzie tylko przepisać. Narazie latam z myszką którą ukradłem Mamie, żeby jej się za latwo nie pisalo i ganiam po obejsciu...a za oknami wieje jak szlak, słonce piękne, ale wieje sromotnie...
Dobra zmykam, jesli sie uda znowu się odezwę...trzymajcie kciuki za jutrzejsze wieloryby :-)