Oto ja!!!!!!!! Najlepszy prezent dla mamy na Dzień mamy...i truskawki :-)
wtorek, 26 maja 2009
sobota, 23 maja 2009
Przygotowania
Szykujemy się do wyjazdu...to już tylko 6 dni...rodzice kupują masę rzeczy, dziesiątki makaronów, puszek, zupek w kartonach, sery, kielbaski, ryże, kasze, sosy, pieluszki. Dostałem nawet nowy wózek... :-) mały, sprytny...Po raz piędziesiąty robi się pranie, bo wszystko musi być gotowe na piątek. W lodówce stoją słoiki z zupkami dla mnie. Jestesmy ubezpieczeni...nie powiem gdzie, bo i tak by z tego nic nie bylo...nie ma reklam....hihihihi
Do zalatwienia zostało już niewiele, ale do zabrania masa rzeczy....dobrze, że mamy dużą furkę...hihihi
jedzenie, ubrania, wózek, rowery, fotelik mój na rower, wanienka..bo ja się poza wanienką nie kąpie..taki mój urok, hihihi no i ksiązki...dużo książek.
Pojadą z nami Martyna Wojciechowska i jej Etiopia
Kinga Choszcz i jej Afryka i Prowadził nas los
Jacek Pałkiewicz i jego Amazonka
Dużo nas będzie hihihihi
Wszystkich pewnie już znacie, poza Kingą...no to taki wstęp:
Kinga Choszcz za swoją pięcioletnią podróż autostopem dookoła świata otrzymała w roku 2004 "Kolosa" - najbardziej prestiżową nagrodę podróżniczą w Polsce. W tamtej podróży musiała pominąć Afrykę i od dnia powrotu myślała nad realizacją tego planu. Druga i niestety już ostatnia książka Kingi Choszcz powstała na podstawie jej relacji z samotnej podróży do Afryki.
W czasie tej podróży autorka zmarła na malarię. Na nasze szczęście jej bardzo obszerny internetowy pamiętnik, który powstawał na bieżąco w czasie podróży zawiera opisy niemal wszystkich odwiedzonych miejsc oraz napotkanych ludzi a także przebogatą dokumentację fotograficzną - Kinga już dawno udowodniła, że jest niezaprzeczalnym talentem w fotografii podróżniczej. Tekst zebrany przez matkę Kingi oraz nieznacznie przeredagowany przez Wojciecha Cejrowskiego jest bardzo interesujący głównie poprzez unikalne widzenie świata przez Kingę, którym zaskoczyła wszystkich w pierwszej swej książce "Prowadził nas los".
Te dwie książki to niezapomniana lektura dla wszystkich ciekawych świata Czytelników.
Do zalatwienia zostało już niewiele, ale do zabrania masa rzeczy....dobrze, że mamy dużą furkę...hihihi
jedzenie, ubrania, wózek, rowery, fotelik mój na rower, wanienka..bo ja się poza wanienką nie kąpie..taki mój urok, hihihi no i ksiązki...dużo książek.
Pojadą z nami Martyna Wojciechowska i jej Etiopia
Kinga Choszcz i jej Afryka i Prowadził nas los
Jacek Pałkiewicz i jego Amazonka
Dużo nas będzie hihihihi
Wszystkich pewnie już znacie, poza Kingą...no to taki wstęp:
Kinga Choszcz za swoją pięcioletnią podróż autostopem dookoła świata otrzymała w roku 2004 "Kolosa" - najbardziej prestiżową nagrodę podróżniczą w Polsce. W tamtej podróży musiała pominąć Afrykę i od dnia powrotu myślała nad realizacją tego planu. Druga i niestety już ostatnia książka Kingi Choszcz powstała na podstawie jej relacji z samotnej podróży do Afryki.
W czasie tej podróży autorka zmarła na malarię. Na nasze szczęście jej bardzo obszerny internetowy pamiętnik, który powstawał na bieżąco w czasie podróży zawiera opisy niemal wszystkich odwiedzonych miejsc oraz napotkanych ludzi a także przebogatą dokumentację fotograficzną - Kinga już dawno udowodniła, że jest niezaprzeczalnym talentem w fotografii podróżniczej. Tekst zebrany przez matkę Kingi oraz nieznacznie przeredagowany przez Wojciecha Cejrowskiego jest bardzo interesujący głównie poprzez unikalne widzenie świata przez Kingę, którym zaskoczyła wszystkich w pierwszej swej książce "Prowadził nas los".
Te dwie książki to niezapomniana lektura dla wszystkich ciekawych świata Czytelników.
czwartek, 14 maja 2009
Rozebrało mamę...
Zaczęło się od mojego kataru...lał mi się z nosa i lał, z resztą dalej się leje...ale rozebrało mamę. Mama ma katar i boli ją gardlo. W ruch poszły wszystkie domowe sposoby walki wręcz...łącznie z płukaniem gardła solą i mlekiem z czosnkiem. Takie są uroki karmiącej mamy, że nie każdą bronią można walczyć. No więc walczymy białą bronią - mlekiem z czosnkiem i solą :-)...jak muszkieterowie...
Dużo zdrówka wszystkim życzę :-)
Dużo zdrówka wszystkim życzę :-)
środa, 6 maja 2009
Zalewajka
Spię... :-) w kuchni gotuje się zalewajka, a ja spię. oby jak najdlużej. Od dwóch dni budzę się codziennie koło pólnocy i pomagają tylko ramiona taty, albo mleczko mamy. Efekt jest taki że ląduje z rodzicami w łóżku i spię z nimi do rana, a mama w pracy przezywa stany totalnej głupawy z powodu zmęczenia i niewyspania. Chyba idą mi zęby...cokolwiek to znaczy...wszyscy tak mówią, ale gdzie idą - nie mówią ;-)
Wracamy do Planu A...czyli nie płyniemy promem do Sztokholmu, a jedziemy przez Litwę, Lotwę i Estonię...czemu? bo nie ma promu 30 maja...a na 29 maja, na 18.00 nie zdążymy dojechać. Czyli zaczynamy z prawej mańki :-)
Tata pojechal na pilkę...jestem sam z mamą, ale ja spię...więc jakby mnie nie bylo..cisza i spokój...tylko czasem sobie westchnę przez sen...a mama zamiast sobie poleżeć nogami do góry prasuje tacie koszule do pracy...szkoda gadać
A zalewajka będzie jutro...
I na koniec...na dobranoc:
"Konik ... obrok sieczkę i otręby chętnie weźmie do swej gęby,
nie pogardzi też jabłuszkiem wtedy chodzi z pełnym brzuszkiem
A cukier w niedzielę
gdy ludzie w kościele
Krówka ... latem trawka zimą sianko i buraczki na śniadanko. Gdy
osiągnie pewnien wiek dużo patrzeć ma na śnieg.
A po co na śnieg?
Żeby mleko było białe, żeby rosły dzieci małe.
Krecik … w ziemi ma jadalnię więc nie jada zbyt normalnie,
ale głównym jego smakiem jest obżerać się robakiem"
hihihihi Jasminum
Wracamy do Planu A...czyli nie płyniemy promem do Sztokholmu, a jedziemy przez Litwę, Lotwę i Estonię...czemu? bo nie ma promu 30 maja...a na 29 maja, na 18.00 nie zdążymy dojechać. Czyli zaczynamy z prawej mańki :-)
Tata pojechal na pilkę...jestem sam z mamą, ale ja spię...więc jakby mnie nie bylo..cisza i spokój...tylko czasem sobie westchnę przez sen...a mama zamiast sobie poleżeć nogami do góry prasuje tacie koszule do pracy...szkoda gadać
A zalewajka będzie jutro...
I na koniec...na dobranoc:
"Konik ... obrok sieczkę i otręby chętnie weźmie do swej gęby,
nie pogardzi też jabłuszkiem wtedy chodzi z pełnym brzuszkiem
A cukier w niedzielę
gdy ludzie w kościele
Krówka ... latem trawka zimą sianko i buraczki na śniadanko. Gdy
osiągnie pewnien wiek dużo patrzeć ma na śnieg.
A po co na śnieg?
Żeby mleko było białe, żeby rosły dzieci małe.
Krecik … w ziemi ma jadalnię więc nie jada zbyt normalnie,
ale głównym jego smakiem jest obżerać się robakiem"
hihihihi Jasminum
poniedziałek, 4 maja 2009
Moje mondrości :-)
Dzis troszkę chlodniej, ale ostatnio podczas tych gorących dni mama spotkala wariata. Wariata, który zostawil swoje dziecko w zamknietym samochodzie podczas wizyty w starostwie. Upal i wlączony alarm...masakra...Mama miala lekkie starcie z tym panem. Maly wyszedl z tego caly i zdrowy, tylko przerażony, a gosć chyba najadl się wstydu...no przynajmniej mam taką nadzieję. Szkoda chlopaszka...cóż rodziców się nie wybiera.
Niewielu wie ale nawet przy uchylonych oknach i temperaturze 30 stopni na zewnątrz w zaparkowanym samochodzie temperatura może dochodzić do 45 stopni.
Termoregulacja dziecka jest bardziej delikatna niż u dorosłych, dlatego temperatura, która dla doroslych jest bezpieczna, może uszkodzić nasz system regulacji. Temperatura, którą dorosli są w stanie zniesć jako tako...dla nas dzieciaków często bywa strasznie szkodliwa, a nawet zabójcza :-(
W normalnych warunkach temperatura jest najniższa około trzeciej rano, nadal raczej niska, gdy wstajemy, wzrasta do 37 stopni między godziną 18 a 22 - tak jest u doroslych.
U niemowląt i małych dzieci jest z reguły wyższa niż u dorosłych i wykazuje nieco większe wahania w ciągu dnia. Jest z reguły wyższa w ciepłe dni, w czasie ćwiczeń fizycznych, po karmieniu - dlatego jak piję mam mokry caly lebek:-).
Jeśli temperatura jest odpowiedzią na zakażenie nigdy nie przekracza 42 stopni, wyższa temperatura świadczy o uszkodzeniu mózgowego ośrodka regulacji lub przegrzaniu.
Gorączka jest obronną odpowiedzią organizmu na inwazję bakterii i wirusów, pomaga układowi odporności zwalczyć infekcję.
Niemniej jednak temperatura powyżej 38,5 przestaje pomagać - wręcz odwrotnie często może osłabia reakcje obronne. Przy temperaturze 41 stopni pojawiają się zaburzenia świadomości.
Utrata świadomości występuje przy 42 stopniach.
Pamiętajcie:
Zawsze zabierajcie ze sobą dzieci opuszczając pojazd nawet na chwilę. I pamiętajcie, że nawet gdy temperatura powietrza wynosi 23°C po 10 minutach w zaparkowanym samochodzie może ona wzrosnąć do 38°C, a po kolejnych 20 minutach osiągnąć prawie 50°C!!!!!!!!!!!!!!
Niewielu wie ale nawet przy uchylonych oknach i temperaturze 30 stopni na zewnątrz w zaparkowanym samochodzie temperatura może dochodzić do 45 stopni.
Termoregulacja dziecka jest bardziej delikatna niż u dorosłych, dlatego temperatura, która dla doroslych jest bezpieczna, może uszkodzić nasz system regulacji. Temperatura, którą dorosli są w stanie zniesć jako tako...dla nas dzieciaków często bywa strasznie szkodliwa, a nawet zabójcza :-(
W normalnych warunkach temperatura jest najniższa około trzeciej rano, nadal raczej niska, gdy wstajemy, wzrasta do 37 stopni między godziną 18 a 22 - tak jest u doroslych.
U niemowląt i małych dzieci jest z reguły wyższa niż u dorosłych i wykazuje nieco większe wahania w ciągu dnia. Jest z reguły wyższa w ciepłe dni, w czasie ćwiczeń fizycznych, po karmieniu - dlatego jak piję mam mokry caly lebek:-).
Jeśli temperatura jest odpowiedzią na zakażenie nigdy nie przekracza 42 stopni, wyższa temperatura świadczy o uszkodzeniu mózgowego ośrodka regulacji lub przegrzaniu.
Gorączka jest obronną odpowiedzią organizmu na inwazję bakterii i wirusów, pomaga układowi odporności zwalczyć infekcję.
Niemniej jednak temperatura powyżej 38,5 przestaje pomagać - wręcz odwrotnie często może osłabia reakcje obronne. Przy temperaturze 41 stopni pojawiają się zaburzenia świadomości.
Utrata świadomości występuje przy 42 stopniach.
Pamiętajcie:
Zawsze zabierajcie ze sobą dzieci opuszczając pojazd nawet na chwilę. I pamiętajcie, że nawet gdy temperatura powietrza wynosi 23°C po 10 minutach w zaparkowanym samochodzie może ona wzrosnąć do 38°C, a po kolejnych 20 minutach osiągnąć prawie 50°C!!!!!!!!!!!!!!
niedziela, 3 maja 2009
jestem półtora gościa
no i minął mi roczek!!! jestem gosc!!! Urodzinki powitalem we wspanialym humorze i w takim tez pozegnalem się z gosćmi. Taaaaka imprezka i prezenty boskie. Dostalem marzenie wszystkich dzieci, które teraz sa w wieku mojej mamy - wielki samochód. Narazie sie go boje :-) ale za jakis czas odpalimy akumulator i ruszymy nim w droge. Jak narazie zajmuje mi pól pokoju...drugie pół to sprzęty Zuzy...naszczęscie Zuza ma już klucze od swojego rancha...wiec za jakim czas odgruzuje swój pokój.
W piątek pojechalimy do Zaborza przetestować kolejny prezent - fotelik na rower.
Wszystko super...problemem są tylko zbyt duże lesne wertepy, ale co tam...jazda przez Lofoty będzie przyjemnoscią..bo tam drogi jak stoly są.
Na rowerach bylismy w Bialym Borku...spodobaly mi się konie - w końcu!!!- ku uciesze mamy. Bylismy też w Złotym Potoku nad jeziorkami.
Tutaj więcej zdjęć.
sobota, 25 kwietnia 2009
W między czasie...opowieści o bałkanach ciąg dalszy
-5-
Palenica jest wielkim rajem dla taterników i miłośników skałek. To wybrzeże, na którym jesteśmy dziś jest rajem dla Marcina. Całymi godzinami mógłby pływać z maska i gapić się w kolorowe rybki. Ceny owoców są zabójcze i pewnie wszystko tu jest takie drogie, ale 8 zł za kilogram to chyba z deka przesada. Za to gaz do Kozła 1,80 zł, nic tylko jeździć. Chciałam już uciec stąd jutro, ale obowiązkowo zaliczyć trzeba jeszcze Park Narodowy Krka. Oki, zaliczymy i heja.
-6-
No i zaliczyliśmy, chociaż tez nie do końca. Zaparkowaliśmy autko w Skradin, a potem po pary minutach nie orientacji, co ze sobą zrobić wpakowaliśmy dupska do autobusu, który zawiózł nas nad jeden z wodospadów. Rundka drewnianymi kładkami wokół wodospadu podobna do wędrówki po Plitwickich Jeziorach. Potem obowiązkowo kramiki z duperelami, większe, mniejsze stoiska figi, oleje i inne cuda. I koniec. Tzn. koniec dla nas, bo oczywiście za 100 kun od łebka można się przepłynąć nad najbliższe wyspy, pozwiedzać klasztory i inne wodospady. Cóż. Na tarczy postanowiliśmy na własną rękę poszukać swoich własnych ciekawostek, mimo iż pan przewodnik mówił „they are not interesting. We will see.” No i zobaczyliśmy. Po dwugodzinnej wędrówce Kozłem wokół ostrzelanych podziurawionych i pustych domów z napisami „ubij Srba”, kontroli drogi byleby z niej nie zboczyć- bo tablice z trupią czachą i napisem „miny” (no comments) wróciliśmy pokornie do domku. Chociaż nie, zahaczyliśmy o Betinę, w której zjedliśmy obiadek i wypiliśmy kolejną kawę w stylu espresso pippci. Cóż z nałogiem nie da się walczyć, a już z pewnością nie z takim, który rozwala głowę przy każdym kroku. Trzeba się pogodzić – jesteśmy uzależnieni. Lepsza kofeina niż kokaina…w sumie…
Potem obowiązkowo – podwodny świat i moje nowe hobby- wymuszanie na Marcinie połowów muszelek. Nie umiem nurkować, więc wskazuję mu palcem i jest ok. Poza tym moje próby zdobycia muszli kończą się próbą ewakuacji śmierdzącego właściciela owej muszli- nogą do przodu, moim obrzydzeniem i lotem jednonogiego z powrotem ku morzu.
Teraz jest 19.30 I albo się już przyzwyczaiłam albo cykady dały sobie na wstrzymanie. Chyba jednak poszły spać. Marcin na rowerze, a ja mam czytać przewodnik…jeszcze się taki wędrowiec nie urodził, żebym chciała czytać jego przewodniki. Chociaż nie, zwracam honor panu Cejrowskiemu. Z tym wyjątkiem, że w strony, które opisuje nie pojedziemy,…chociaż kto wie.
Dzień siódmy
Jutro piątek, tygodnia koniec i początek. A skoro dziś czwartek…to jesteśmy w Czarnogórze i dzisiejszą noc spędzimy w Kotorze u babci węgierki ( nie mylić ze śliwką węgierką ). Nasza babcia od 46 lat mieszka właśnie tu w Kotorze, mimo, że urodziła się na Węgrzech. Jej syn – inżynier architekt, córka – profesor muzyki, czwórka wnucząt, jeden pies – Lucky – jeszcze troszkę a zapraszałaby nas na rodzinne przyjęcia.
Gaduła straszna, ale miła jest bardzo. Na dober dan poczęstowała nas kawusią…z odtrucia znowu nici. A jak tu dotarliśmy? Szkoda gadać. 350 kilometrów, 8 godzin – masakra, zero przystanków, zero stacji z gazem, jałowce wielkie jak topole i ból w krzyżu.
Od Muteru, z którego wyjechaliśmy koło 8.30 nie udało nam się trafić na żadną stację z gazem, więc albo do tej pory mieliśmy tyle szczęścia, albo teraz po porostu pecha. Ale tuz za granicą LPG jak ta lala, tyle, że za €, a nie za chorwackie Dutki, które teraz to my sobie możemy wsadzić.
Droga koszmarna, wprawdzie na początku pięknie prowadziła nas autostrada, ale tuż za Splitem zawinęła kciuka i pokazała nam figę. Dalej – męka pańska. Krajobrazy śliczne, ale zakrętów o jakieś 450 za dużo. Na szczęście dojechaliśmy!!
Kotor – miasto kotów.
Po degustacji babcinej parzuchy rzuciliśmy się w te pledy na twierdzę kotorską św. Iwana. Z zewnątrz niby wielkie chińskie mury zataczają koło na skale rozpoczynając swą wędrówkę w porcie. Po przekroczeniu bramy morskiej otworzył się przed nami zupełnie inny świat. Dziesiątki domków, kamienic, setki kościołów, krzyży, wąziutkich uliczek… i kotów – masa kotów wijących się dosłownie wszędzie, a i trawa, grass, marihuana, zioło dosłownie. Po kilkudziesięciu minutach wędrówek wśród kotorskiej starówki sami już nie wiedzieliśmy czy szaleńczy śmiech, który nas ogarniał, to zmęczenie, czy zgubny wpływ biernego palenia.
Obiadek zjedliśmy na jednym z malutkich ryneczków. Jak zwykle bardzo dobry, chociaż ryżu z Betiny nikt nie pobije.
A potem dalsza wędrówka wśród alejek twierdzy, dzieciaków biegających z nunczako – cholera wie jak się to pisze, upalonego 70-letniego hippisa i sznurów prania przewieszonego tuż nad głowami. Dziesiątki sklepików, knajpek, restauracji, otoczone murem, którego budowa trwała ponad 1000 lat…Sam Sosnowiec ma ich niewiele ponad 100, a oni te mury budowali ponad 1000 lat.
Tyle na dziś, reszta jutro.
Czarnogórcy…ich południowy charakter nieco mnie drażni. Zbyt krzyczący, niedopieszczeni mężczyźni. Zdecydowanie bliżsi mi spokojni Norwegowie – do czasu kąpieli w suchym basenie:-)
Ktoś napisał, że gdyby Kotor nie był taki ciepły, mógłby udawać Norwegię, może coś w tym jest. Położony wśród wchodzących do morza wzgórz po troszku wygląda jak otoczony fiordami. Po troszku. I tylko tu.
Cała reszta bez zmian – śliczne wybrzeża i ubogie reszty kraju, czy to tu, czy w Chorwacji. Chociaż w Chorwacji gołym okiem widać historię – puste, zawalone, podziurawione domy. Tutaj chyba jednak za wcześnie na ocenę, przecież wciąż jesteśmy na wybrzeżu. Zatoka Kotorska otoczona ślicznymi wzgórzami, reszta kraju wciąż przed nami.
Dzień ósmy
Tydzień za nami. Marcin na rowerze, a ja mam dość. Jest 15.30, a od 3.45h szwędam się po Kotorze i albo za duże słońce (miało padać) albo zmęczenie, ale wygonił mnie ze starego miasta zapach siuśków. Może dzięki kotom nie ma tu szczurów, ale zapachy są masakryczne.
Rano po śniadanku poszliśmy zdobywać twierdzę towarzystwie Lucky’ego. Dobry pies, szedł z nami cała drogę, spędził z nami na wędrówce około 4 godzin. 4 godziny włóczęgi po sypiącej się twierdzy. Te zniszczenia to wynik trzęsienia ziemi z 1979 roku.
Droga na sam szczyt zajęła nam około 0,5 godzinki z przerwami na krótkie nóżki Lucky, ego. Przystał do naszej bandy, więc trzeba było o niego dbać.
W połowie drogi na szczyt jest zamknięty żelazną bramą, na szczęście kratowaną, Kościół Matki Bożej od Zdrowia.
Na necie, jeszcze przed wyjazdem przeczytałam, że Czarnogórcy byli najdłużej, ze wszystkich narodów w Europie narodem plemiennym. Podział ten był aktualny az do II wojny światowej. Dziś podobno każdy czarnogórzec wie dokładnie wszystko na temat historii swojego plemienia i faktycznie, nasza babcia śliwka, mimo, ze węgierka ma w domu rozrysowane ogromne drzewo genealogiczne plemienia męża…chyba. Setki imion i tylko szkoda, że dat brak.
Kolejny dzionek za nami. Marcin zdobył swój własny Mount Everest. Jutro mnie i Kozła też to czeka …zobaczymy. Obiadokolacja znowu w tej samej knajpce. Marcin sobie zamówił spaghetti z owocami morza-bllleee, pewnie szybko nie zamówi nowego, podobnie jak lodów – oni ich tu nie nakładają na gałki, ale na łopaty. Pyszotki straszliwie dobre, a tak dużo, że szkoda gadać.
-9-
Budva
Legenda głosi, że nazwa miasta wzięła się z miłości rzeźbiarza i bogatej panny. Mezalians nie wpłynął za dobrze na ich miłość. Zginęli w falach morza i jako jedno budu dva. Stąd nazwa. Opuściliśmy radosną babcię, Luckiego, wpisaliśmy się jej do zeszyciku na pamiątkę okazało się, że był u niej Leszek Marek…hi,hi. Świat jest mały. Po porannej kawce zaserwowanej prze babcię ruszyliśmy w kierunku Lovcen i mauzoleum jednego z władców tego kraju. Droga, która zajęła nam około 35km i około godziny nie pokonała wczoraj Marcina. Dotarł na sam szczyt po jakiś 3 godzinach walki ze sobą. Psychika jest najważniejsza.
Na szczycie w restauracji mieści się mały sklepik z pierdułkami i małe muzeum. Po drodze do Cetyni zjeżdżając ze wzgórza zahaczyliśmy o całkiem sympatycznego pana i jego samochodowy kramik-poczęstował nas wędzoną baraniną i sprzedał za 6 euro pół kg sera, przepysznego sera, owczego, którym teraz do kompletu z Podgoricko Bijelo się opychamy.
W Cetyni w strasznie dziwacznym mieście zwiedziliśmy Monastyr Cetyński, o nim zaraz. Czemu dziwne? Zero znaków, drogowskazów, free style. Do normalnych rzeczy należy tam parkowanie na przejściach dla pieszych, szwędanie się bez celu środkiem ulicy, czy najlepsze przybijanie piątki ze znajomym na środku skrzyżowania i trąbienie zarazem. Blokada ruchu- nie ważne- KABARET.
Monastyr śliczny, strasznie klimatyczny. Osoby nie za kompletnie ubrane mogły sobie pożyczyć sukienki przewiązywane w pasie. I tak wszystkie babeczki maszerowały owinięte obrusami. Za to w środku… brak słów by to opisać, zdobienia ścian, ikony, złocenia i modlący się wierni. Setki znaków krzyża i dziesiątki pocałunków w relikwie i ziemię pod nimi. Straszliwie wylewny sposób okazywania wiary, ale jednak cisza i skupienie. Za 50 centów można było kupić świeczkę i zapalić ją w intencji żywych i zmarłych, a za 7 euro krzyżyk, na który się połasiliśmy, ale cena nas pokonała, bo miał z 4 centymetry. Dalej przed nami była już tylko Budva. Strasznie głośne miasto, które wygoniło nas na kwaterkę koło Św. Stefana. Cena standardowa. Jakiś kamping jak na środku Modrzejewskiej nie wydał nam się mądrym rozwiązaniem, a tak mamy ciszę spokój, winko i serek. Po obiadku zaserwowanym przez mistrza kuchni ruszyliśmy w kierunku kościółka na wzgórzu. Do kościółka nie dotarliśmy, zwiedziliśmy jednak monastyr połaziliśmy troszkę po cmentarzu i opitoliliśmy kilka drzew z granatami. One tu rosną jak nasze mirabelki- bez właściciela, obwieszone owocami, podobnie jak winogron i mandarynki. Nie mam pojęcia, co z tych granatów będzie, bo są zaledwie lekko różowe, ale co tam.
-10-
Z granatów nici-bielutkie pestki okryte kwaśnym sokiem. Tyle na temat. Jest koło 13.00. Marcin śpi w tym półmroku. Nie umiemy otworzyć okiennic i światło wpada do nas jedynie przez otwarte drzwi balkonowe. Tylko tyle dzisiaj mamy. Pada od rana, a raczej od nocy, zbudził nas w nocy początek burzy, a deszcz leje teraz cały czas. Chmury zaczepiły się na otaczających zatokę górach. I nie ma szans na poprawę pogody-zero szans- przynajmniej dziś. Przynajmniej w tej godzinie. Oby, chociaż pod wieczór się przejaśniło, oby…
Deszcz płynie strumieniami ulicami, w dół szerokimi strumieniami. Zero szans na zakupy, zero szans na owocki…
Zastanawiam się, czy czasem nie jest tu tak, że jeśli świeci słońce to długo, mocno i pali liście, a jeśli zaczyna padać to wody zalewają ulicę tygodniami…?Hmm? Czas rodzenia, czas umierania, czas słońca… i czas ulew. Zaczynam pomału wierzyć w tą myśl.
Podczas deszczu dzieci się nudzą i Marcin też. Sceny z odpędzaniem złych duchów z kawusi to ewidentnie efekt zbyt długiego przebywania w zamkniętym pomieszczeniu. I tak mi się podczas tych jego szamańskich tańców połączonych z polewaniem wrzątkiem dywanu wymyśliło – nigdy nie zaglądajcie pod dywany w pokojach kwater – nigdy, i pod obrysy też nie.
Właśnie siedzimy przed TV i oglądamy przedstawienie a’la Gealforce Dance. Wróciliśmy z Budvy. Wyjechaliśmy zaraz po śniadaniu, po tym jak przestało padać. I co? Nic, nie podobało mi się. Centrum zbyt centralne, a stare miasto zbyt gwarne. Gdzie mu tam do Kotoru. Łaska Boska, że znaleźliśmy pokoik właśnie pod Budvom. Metropolie nie dla nas. Poszwędalismy się po Starym Mieście, po plaży…w poszukiwaniu muszelek. Przespacerowaliśmy się wzdłuż morza i fiuuuuu do Becici.
Właśnie wyczytałam, że obok monasteru, w którym byliśmy wczoraj bije źródełko pachnące brzoskwiniami…
Marcin mówi, że Budva jest ubogim krewnym Kotoru – ot i samo sedno.
Tyle na dziś, zwijamy się pomału, a jutro koniec Czarnogóry, ten najbardziej wschodni…oby była pogoda.
Palenica jest wielkim rajem dla taterników i miłośników skałek. To wybrzeże, na którym jesteśmy dziś jest rajem dla Marcina. Całymi godzinami mógłby pływać z maska i gapić się w kolorowe rybki. Ceny owoców są zabójcze i pewnie wszystko tu jest takie drogie, ale 8 zł za kilogram to chyba z deka przesada. Za to gaz do Kozła 1,80 zł, nic tylko jeździć. Chciałam już uciec stąd jutro, ale obowiązkowo zaliczyć trzeba jeszcze Park Narodowy Krka. Oki, zaliczymy i heja.
-6-
No i zaliczyliśmy, chociaż tez nie do końca. Zaparkowaliśmy autko w Skradin, a potem po pary minutach nie orientacji, co ze sobą zrobić wpakowaliśmy dupska do autobusu, który zawiózł nas nad jeden z wodospadów. Rundka drewnianymi kładkami wokół wodospadu podobna do wędrówki po Plitwickich Jeziorach. Potem obowiązkowo kramiki z duperelami, większe, mniejsze stoiska figi, oleje i inne cuda. I koniec. Tzn. koniec dla nas, bo oczywiście za 100 kun od łebka można się przepłynąć nad najbliższe wyspy, pozwiedzać klasztory i inne wodospady. Cóż. Na tarczy postanowiliśmy na własną rękę poszukać swoich własnych ciekawostek, mimo iż pan przewodnik mówił „they are not interesting. We will see.” No i zobaczyliśmy. Po dwugodzinnej wędrówce Kozłem wokół ostrzelanych podziurawionych i pustych domów z napisami „ubij Srba”, kontroli drogi byleby z niej nie zboczyć- bo tablice z trupią czachą i napisem „miny” (no comments) wróciliśmy pokornie do domku. Chociaż nie, zahaczyliśmy o Betinę, w której zjedliśmy obiadek i wypiliśmy kolejną kawę w stylu espresso pippci. Cóż z nałogiem nie da się walczyć, a już z pewnością nie z takim, który rozwala głowę przy każdym kroku. Trzeba się pogodzić – jesteśmy uzależnieni. Lepsza kofeina niż kokaina…w sumie…
Potem obowiązkowo – podwodny świat i moje nowe hobby- wymuszanie na Marcinie połowów muszelek. Nie umiem nurkować, więc wskazuję mu palcem i jest ok. Poza tym moje próby zdobycia muszli kończą się próbą ewakuacji śmierdzącego właściciela owej muszli- nogą do przodu, moim obrzydzeniem i lotem jednonogiego z powrotem ku morzu.
Teraz jest 19.30 I albo się już przyzwyczaiłam albo cykady dały sobie na wstrzymanie. Chyba jednak poszły spać. Marcin na rowerze, a ja mam czytać przewodnik…jeszcze się taki wędrowiec nie urodził, żebym chciała czytać jego przewodniki. Chociaż nie, zwracam honor panu Cejrowskiemu. Z tym wyjątkiem, że w strony, które opisuje nie pojedziemy,…chociaż kto wie.
Dzień siódmy
Jutro piątek, tygodnia koniec i początek. A skoro dziś czwartek…to jesteśmy w Czarnogórze i dzisiejszą noc spędzimy w Kotorze u babci węgierki ( nie mylić ze śliwką węgierką ). Nasza babcia od 46 lat mieszka właśnie tu w Kotorze, mimo, że urodziła się na Węgrzech. Jej syn – inżynier architekt, córka – profesor muzyki, czwórka wnucząt, jeden pies – Lucky – jeszcze troszkę a zapraszałaby nas na rodzinne przyjęcia.
Gaduła straszna, ale miła jest bardzo. Na dober dan poczęstowała nas kawusią…z odtrucia znowu nici. A jak tu dotarliśmy? Szkoda gadać. 350 kilometrów, 8 godzin – masakra, zero przystanków, zero stacji z gazem, jałowce wielkie jak topole i ból w krzyżu.
Od Muteru, z którego wyjechaliśmy koło 8.30 nie udało nam się trafić na żadną stację z gazem, więc albo do tej pory mieliśmy tyle szczęścia, albo teraz po porostu pecha. Ale tuz za granicą LPG jak ta lala, tyle, że za €, a nie za chorwackie Dutki, które teraz to my sobie możemy wsadzić.
Droga koszmarna, wprawdzie na początku pięknie prowadziła nas autostrada, ale tuż za Splitem zawinęła kciuka i pokazała nam figę. Dalej – męka pańska. Krajobrazy śliczne, ale zakrętów o jakieś 450 za dużo. Na szczęście dojechaliśmy!!
Kotor – miasto kotów.
Po degustacji babcinej parzuchy rzuciliśmy się w te pledy na twierdzę kotorską św. Iwana. Z zewnątrz niby wielkie chińskie mury zataczają koło na skale rozpoczynając swą wędrówkę w porcie. Po przekroczeniu bramy morskiej otworzył się przed nami zupełnie inny świat. Dziesiątki domków, kamienic, setki kościołów, krzyży, wąziutkich uliczek… i kotów – masa kotów wijących się dosłownie wszędzie, a i trawa, grass, marihuana, zioło dosłownie. Po kilkudziesięciu minutach wędrówek wśród kotorskiej starówki sami już nie wiedzieliśmy czy szaleńczy śmiech, który nas ogarniał, to zmęczenie, czy zgubny wpływ biernego palenia.
Obiadek zjedliśmy na jednym z malutkich ryneczków. Jak zwykle bardzo dobry, chociaż ryżu z Betiny nikt nie pobije.
A potem dalsza wędrówka wśród alejek twierdzy, dzieciaków biegających z nunczako – cholera wie jak się to pisze, upalonego 70-letniego hippisa i sznurów prania przewieszonego tuż nad głowami. Dziesiątki sklepików, knajpek, restauracji, otoczone murem, którego budowa trwała ponad 1000 lat…Sam Sosnowiec ma ich niewiele ponad 100, a oni te mury budowali ponad 1000 lat.
Tyle na dziś, reszta jutro.
Czarnogórcy…ich południowy charakter nieco mnie drażni. Zbyt krzyczący, niedopieszczeni mężczyźni. Zdecydowanie bliżsi mi spokojni Norwegowie – do czasu kąpieli w suchym basenie:-)
Ktoś napisał, że gdyby Kotor nie był taki ciepły, mógłby udawać Norwegię, może coś w tym jest. Położony wśród wchodzących do morza wzgórz po troszku wygląda jak otoczony fiordami. Po troszku. I tylko tu.
Cała reszta bez zmian – śliczne wybrzeża i ubogie reszty kraju, czy to tu, czy w Chorwacji. Chociaż w Chorwacji gołym okiem widać historię – puste, zawalone, podziurawione domy. Tutaj chyba jednak za wcześnie na ocenę, przecież wciąż jesteśmy na wybrzeżu. Zatoka Kotorska otoczona ślicznymi wzgórzami, reszta kraju wciąż przed nami.
Dzień ósmy
Tydzień za nami. Marcin na rowerze, a ja mam dość. Jest 15.30, a od 3.45h szwędam się po Kotorze i albo za duże słońce (miało padać) albo zmęczenie, ale wygonił mnie ze starego miasta zapach siuśków. Może dzięki kotom nie ma tu szczurów, ale zapachy są masakryczne.
Rano po śniadanku poszliśmy zdobywać twierdzę towarzystwie Lucky’ego. Dobry pies, szedł z nami cała drogę, spędził z nami na wędrówce około 4 godzin. 4 godziny włóczęgi po sypiącej się twierdzy. Te zniszczenia to wynik trzęsienia ziemi z 1979 roku.
Droga na sam szczyt zajęła nam około 0,5 godzinki z przerwami na krótkie nóżki Lucky, ego. Przystał do naszej bandy, więc trzeba było o niego dbać.
W połowie drogi na szczyt jest zamknięty żelazną bramą, na szczęście kratowaną, Kościół Matki Bożej od Zdrowia.
Na necie, jeszcze przed wyjazdem przeczytałam, że Czarnogórcy byli najdłużej, ze wszystkich narodów w Europie narodem plemiennym. Podział ten był aktualny az do II wojny światowej. Dziś podobno każdy czarnogórzec wie dokładnie wszystko na temat historii swojego plemienia i faktycznie, nasza babcia śliwka, mimo, ze węgierka ma w domu rozrysowane ogromne drzewo genealogiczne plemienia męża…chyba. Setki imion i tylko szkoda, że dat brak.
Kolejny dzionek za nami. Marcin zdobył swój własny Mount Everest. Jutro mnie i Kozła też to czeka …zobaczymy. Obiadokolacja znowu w tej samej knajpce. Marcin sobie zamówił spaghetti z owocami morza-bllleee, pewnie szybko nie zamówi nowego, podobnie jak lodów – oni ich tu nie nakładają na gałki, ale na łopaty. Pyszotki straszliwie dobre, a tak dużo, że szkoda gadać.
-9-
Budva
Legenda głosi, że nazwa miasta wzięła się z miłości rzeźbiarza i bogatej panny. Mezalians nie wpłynął za dobrze na ich miłość. Zginęli w falach morza i jako jedno budu dva. Stąd nazwa. Opuściliśmy radosną babcię, Luckiego, wpisaliśmy się jej do zeszyciku na pamiątkę okazało się, że był u niej Leszek Marek…hi,hi. Świat jest mały. Po porannej kawce zaserwowanej prze babcię ruszyliśmy w kierunku Lovcen i mauzoleum jednego z władców tego kraju. Droga, która zajęła nam około 35km i około godziny nie pokonała wczoraj Marcina. Dotarł na sam szczyt po jakiś 3 godzinach walki ze sobą. Psychika jest najważniejsza.
Na szczycie w restauracji mieści się mały sklepik z pierdułkami i małe muzeum. Po drodze do Cetyni zjeżdżając ze wzgórza zahaczyliśmy o całkiem sympatycznego pana i jego samochodowy kramik-poczęstował nas wędzoną baraniną i sprzedał za 6 euro pół kg sera, przepysznego sera, owczego, którym teraz do kompletu z Podgoricko Bijelo się opychamy.
W Cetyni w strasznie dziwacznym mieście zwiedziliśmy Monastyr Cetyński, o nim zaraz. Czemu dziwne? Zero znaków, drogowskazów, free style. Do normalnych rzeczy należy tam parkowanie na przejściach dla pieszych, szwędanie się bez celu środkiem ulicy, czy najlepsze przybijanie piątki ze znajomym na środku skrzyżowania i trąbienie zarazem. Blokada ruchu- nie ważne- KABARET.
Monastyr śliczny, strasznie klimatyczny. Osoby nie za kompletnie ubrane mogły sobie pożyczyć sukienki przewiązywane w pasie. I tak wszystkie babeczki maszerowały owinięte obrusami. Za to w środku… brak słów by to opisać, zdobienia ścian, ikony, złocenia i modlący się wierni. Setki znaków krzyża i dziesiątki pocałunków w relikwie i ziemię pod nimi. Straszliwie wylewny sposób okazywania wiary, ale jednak cisza i skupienie. Za 50 centów można było kupić świeczkę i zapalić ją w intencji żywych i zmarłych, a za 7 euro krzyżyk, na który się połasiliśmy, ale cena nas pokonała, bo miał z 4 centymetry. Dalej przed nami była już tylko Budva. Strasznie głośne miasto, które wygoniło nas na kwaterkę koło Św. Stefana. Cena standardowa. Jakiś kamping jak na środku Modrzejewskiej nie wydał nam się mądrym rozwiązaniem, a tak mamy ciszę spokój, winko i serek. Po obiadku zaserwowanym przez mistrza kuchni ruszyliśmy w kierunku kościółka na wzgórzu. Do kościółka nie dotarliśmy, zwiedziliśmy jednak monastyr połaziliśmy troszkę po cmentarzu i opitoliliśmy kilka drzew z granatami. One tu rosną jak nasze mirabelki- bez właściciela, obwieszone owocami, podobnie jak winogron i mandarynki. Nie mam pojęcia, co z tych granatów będzie, bo są zaledwie lekko różowe, ale co tam.
-10-
Z granatów nici-bielutkie pestki okryte kwaśnym sokiem. Tyle na temat. Jest koło 13.00. Marcin śpi w tym półmroku. Nie umiemy otworzyć okiennic i światło wpada do nas jedynie przez otwarte drzwi balkonowe. Tylko tyle dzisiaj mamy. Pada od rana, a raczej od nocy, zbudził nas w nocy początek burzy, a deszcz leje teraz cały czas. Chmury zaczepiły się na otaczających zatokę górach. I nie ma szans na poprawę pogody-zero szans- przynajmniej dziś. Przynajmniej w tej godzinie. Oby, chociaż pod wieczór się przejaśniło, oby…
Deszcz płynie strumieniami ulicami, w dół szerokimi strumieniami. Zero szans na zakupy, zero szans na owocki…
Zastanawiam się, czy czasem nie jest tu tak, że jeśli świeci słońce to długo, mocno i pali liście, a jeśli zaczyna padać to wody zalewają ulicę tygodniami…?Hmm? Czas rodzenia, czas umierania, czas słońca… i czas ulew. Zaczynam pomału wierzyć w tą myśl.
Podczas deszczu dzieci się nudzą i Marcin też. Sceny z odpędzaniem złych duchów z kawusi to ewidentnie efekt zbyt długiego przebywania w zamkniętym pomieszczeniu. I tak mi się podczas tych jego szamańskich tańców połączonych z polewaniem wrzątkiem dywanu wymyśliło – nigdy nie zaglądajcie pod dywany w pokojach kwater – nigdy, i pod obrysy też nie.
Właśnie siedzimy przed TV i oglądamy przedstawienie a’la Gealforce Dance. Wróciliśmy z Budvy. Wyjechaliśmy zaraz po śniadaniu, po tym jak przestało padać. I co? Nic, nie podobało mi się. Centrum zbyt centralne, a stare miasto zbyt gwarne. Gdzie mu tam do Kotoru. Łaska Boska, że znaleźliśmy pokoik właśnie pod Budvom. Metropolie nie dla nas. Poszwędalismy się po Starym Mieście, po plaży…w poszukiwaniu muszelek. Przespacerowaliśmy się wzdłuż morza i fiuuuuu do Becici.
Właśnie wyczytałam, że obok monasteru, w którym byliśmy wczoraj bije źródełko pachnące brzoskwiniami…
Marcin mówi, że Budva jest ubogim krewnym Kotoru – ot i samo sedno.
Tyle na dziś, zwijamy się pomału, a jutro koniec Czarnogóry, ten najbardziej wschodni…oby była pogoda.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
