mnie nie jest szkoda lata

Bo wciąż... "Wesoło, zieleń, słońce" i jeszcze cała masa kolorów. Przecudnie jest, wystarczy głębiej odetchnąć. Zakochać się można ;) w astrach, pomarańczowych kulkach, o które sie ciągle z Mamą kłócę, że to jarzębina, kolorowych liściach, w pociągach, peronach, które uwielbiam, w tym rześkim powietrzu, które rani gardło i Słońcu, które rozgrzewa policzki :)
Tego mojego zachwytu Wam życzę :)

Jesień

Kilka dni temu obudziłem Mamę mniej więcej koło 5 rano słowami, a raczej krzykiem -

Kiedy robimy babki????!!!!

Babki to jesienno-zimowe zabawy, kiedy dni krótkie, coraz zimniejsze, noce długie i ciemne. Sam to poczułem, coś musiało wisieć w powietrzu. Latem nikt nie myśli o siedzeniu w kuchni przy piekarniku. Przed jesienią kalendarzową i astronomiczną byłem ja :) z moją babkową jesienią :)
Babki upiekliśmy z Mamą wczoraj, czekoladowe muffinki. Trzy zjadłem od razu, takie gorące prosto z pieca. Podobno kiedyś kogoś bolał po tym brzuch, taka chodzi po świecie plotka ;)

A ja do tej jesieni kompletnie nieprzygotowany jestem. Jeszcze niedawno tak mi dobrze ze słonkiem było. Przedłużyłem sobie lato.

Ale wszystko co dobre szybko sie kończy, trzeba było wrócić do jesieni, do przedszkola i do lejącego się z nosa kataru.
Dużo zdrówka wszystkim na te chłodne dni, herbatki z sokiem malinowym i cytrynką, słonka na dworze, kwitnących wrzosów i kolorowych liści szeleszczących pod butami.

wykopaliska

Znowu mnie nie ma ;) znowu zrobiłem sobie wolne od rodziców i po tygodniowej przerwie od Jury znowu wyjechałem sobie sam do Babci Eli i Dziadka Andrzeja na wiochę, a tam się mam jak u Pana Boga w ogródku, albo może raczej jak u Pana Boga na placu zabaw. Bo tam u Babci i Dziadka wszystko dzieje sie tak, jak sobie tego życzę. Ale przecież takie moje dziecięce prawo :)
Tymczasem mama przeszukując zdjęcia znalazła takie cudeńka, ze mną w roli głównej

śmiesznie sie zmieniałem :)
i wciąż sie zmieniam...kiedyś albo urwę Mamie głowę za te opowieści, albo będę jej ogromnie wdzięczny...czas pokaże ;)

uhuuuu from Ejnar on Vimeo.

BROŃ SIĘ!! from Ejnar on Vimeo.

Moja Pierwsza Olimpiada

Troszkę się spóźniłem, ale co tam, lepiej późno niż wcale ;)
Liczą się chęci, a te mam ogromne. Wszystko wymyśliłem sam. W realizacji projektu pomagała Babcia Ela, a Mama skręciła wszystko troszkę chaotycznie, za co przepraszamy, ale do dyspozycji mieliśmy aparat telefoniczny, a nie superową kamerę
Wyszło extra, straszną mieliśmy wszyscy uciechę :)

Do wykonania swojej własnej olimpiady będziecie potrzebować -
całą masę dużych kamyków
dwa długaśne patyki - ewentualnie szczoty do zamiatania
kawałeczek wstążeczki
starą plastikową butelkę
nożyczki
zapał - szczery, nie słomiany

chociaż może nieważne co macie, ważne żeby Wam się chciało. i żeby na koniec każdy dostał swój własny, śliczny puchar ;)

olimpiada from Ejnar on Vimeo.

piżamowe piosenki - część druga ;)

Gdyby ktoś szukał uśmiechu ;)

choreografia, scenariusz i reżyseria - JA

zdjęcia - Mama

przerwa na jedzenie ;) from Ejnar on Vimeo.

Smile :)

 Chyba nie ma co pisać :) Wszystko widać :)

Całkiem szczęśliwy ze mnie chłopaszek
Bieganie boso po trawie, kapiel pod gołym niebem, piła z Tatą, łażenie po płocie - nawet poparzony paluch, co nim próbowałem rozgrzany grill przesunąć, nie zepsuł mi humoru
Każdy mówił - NIE DOTYKAJ!!!!, ale wszyscy wiemy jak to w życiu bywa. Ja teraz też juz wiem...ale nie wiem czy zapamietam ;)

Wesołe Miasteczko

W niedzielę wybrałem się z Tatą do Wesołego Miasteczka.

Mama została sobie sama, a my zrobiliśmy sobie męskie przedpołudnie.

Było obłędnie, pewnie dlatego, że mam cztery lata, a to był mój pierwszy raz w tym miejscu. Tata mówi, że nic sie tu nie zmieniło odkąd był tam 100 lat temu ;) Ale mnie się podobało. Było kolorowo, superowo, niebezpiecznie...

Byliśmy w Domu Duchów (ale tam wszystko było na niby, więc się za bardzo nie bałem. a było czego, bo było ciemno, jak u nas w przedpokoju, kiedy zgasi się światło i były czaaaaszki....), na wielgachnej karuzeli z ogromniastymi samolotami (nic się nie bałem, Tata - trochę), na samochodach, które mają taki patyk i tam leci prąd i można sie nimi zderzać, na motorze, w kolorowym pociągu.

Z Wesołego Miasteczka przywiozłem sobie świetlisty miecz, mam go teraz pod łózkiem w razie ataku diabła. Wracając ze Szkocji dziadek Leszek, który przyjechał po mnie na lotnisko, opowiedział mi historię diabła z Łęczycy. Od tej pory mam pewne "obawy" co do tego "kogoś"...więc miecz jak znalazł. Idealny. Jakby co, to jestem uzbrojony ;)

A na koniec - ja :)

Talent i chęci po Mamusi ;) tak samo lubi i tak samo jej nie wychodzi ;)

Pewna pani - Katie Chernoff, powiedziała kiedyś: "Wyobraźmy sobie, jak cicho byłoby w lesie, gdyby śpiewały tylko najzdolniejsze ptaki.”

Z pewnościa byloby nudno ;)